رسول خدا به نزد ايشان آمد و خدا را سپاس و ستايشى بسزا بر زبان راند . آنگاه گفت : « اى گروه أنصار . بر گفت و گوى شما آگاه گرديدم و بر مباحثى كه در حلقهء شما رفته است ، آشنايى يافتم . آيا آنگاه كه به ميان شما آمدم - شما گمراه نبوديد و خداوند شما را راهنمايى و هدايت فرمود ؟ و بينوا نبوديد كه پروردگار بىنيازتان ساخت ؟ و دشمنان يكديگر نبوديد كه خداوند دلهاى شما را به يكديگر پيوند داد ؟ « پاسخ دادند : آرى ، خدا و پيامبرش شايان منّت و برترى هستند . آنگاه گفت : » اى گروه انصار آيا به من پاسخ مثبت نمىدهيد ؟ گفتند : اى پيامبر خدا به چه چيز ؟ منّت و فضل از آن خدا و پيامبر اوست . فرمود : « خدا را سوگند مگر هر آنچه خواستيد ، بر زبان نرانديد و راست گفتيد و من شما را تصديق كردم - شما چنين گفتيد كه ( اى رسول خدا ) ترا تكذيب مىكردند - به نزد ما كه آمديد ، ترا تصديق كرديم و ترا خوار مىپنداشتند - و ياريت كرديم . از همه جا رانده شده بودى و پناهت داديم و عيالوار بودى ترا با خود برابر ساختيم . اى انصار خود شما از دنيا چندان بهره‌يى نداشتيد من با شما انس و الفت گرفتم تا اسلام آورديد و شما را مسلمانانى مسؤول خواندم . اكنون اى انصار آيا از اينكه مردم گوسپند و شترشان را ببرند و شما با بنهء خويش در خدمت رسول خدا باز گرديد ، ناخرسنديد ؟ سوگند به كسى كه جان من دريد اوست هر آينه اگر مسألهء هجرت در پيش نبود - من ترجيح مىدادم كه يكى از انصار باشم و هرگاه مردم به دو گروه انصار و ساير گروهها تقسيم مىگرديدند - من به گروه انصار مىپيوستم . بار خداوندا انصار را و فرزندان و نوادگان آنها را نيز رحمت فرما . » انصار آنچنان گريستند كه اشگ بر محاسنشان فرو ريخت و پاسخ دادند : ما از سهم و بهرهء خويش - به مصاحبت رسول خدا خرسنديم . آنگاه پيامبر حركت فرمود و آنها نيز پراگندند « 1 » .

--> ( 1 ) - حسّان بن ثابت - در نكوهش از پيامبر - به خاطر محروميّت أنصار چنين سروده است : - نزد پيامبر خدا رو و بگوى كه در ميان ابناء نوع آدمى - به‌ترين مرجع اعتماد مسلمانانى / بنى سليم را كه دور مانده و بىبهره بودند - بچه دليل فرا خواندى - / و قومى را كه پناهت دادند و ياريت كردند - ننواختى ؟ - خداوند آنها را به دليل نصرت ايشان ، دين خدا را و نبردهاى پياپى در راه دين خدا - انصار ناميد .